Aktualności

18/07/2017

Co to jest genogram? Dlaczego ta metoda jest dobra do pracy z osobami w żałobie?

więcej >

dr Piotr Kiembłowski – Członek Zarządu Fundacji NAGLE SAMI. Psycholog, psychoterapeuta, trener biznesu opowiada o pracy z genogramem:

Genogram jest pomocniczą techniką pracy psychoterapeutycznej, dzięki której osoba w terapii może zobaczyć siebie, swoje zachowania i postawy wobec innych w kontekście zasad, wartości, zachowań przodków. Często zadajemy sobie pytanie dlaczego i skąd wiemy co powinniśmy robić, a co nie jest dobrze widziane. Wiele z  naszych zachowań wynika z akceptowanych lub zakazanych zachowań w rodzinach rodziców.

Oczywiście dorastając i uniezależniając się od rodziny, pochodzenia tworzymy własną osobowość, ale nawet wtedy punktem odniesienia są wryte w naszą pamięć słowa ważnych osób z naszej rodziny – rób tak, bo warto, ale uważaj i nie rób tak i tak. Często dopiero rozmawiając z terapeutą o swojej rodzinie, o tym jak zachowywali się rodzice i dziadkowie, a czasem i pradziadkowie (jeśli nie żyją – zostaje pamięć na czym im zależało, co przekazywali swoim dzieciom) osoba w terapii może uświadomić sobie, że jej myślenie jest konsekwencją działań i zachować przodków. Taka osoba może się przekonać, że jej działania często są ograniczone dawnym planem i zasadami, które miały przodkom pomagać żyć, lub wynikać z trudnych doświadczeń, jakie wiązały się np. z przetrwaniem podczas wojen, dbaniem o majątek, stosunkiem do wykształcenia czy wyborów zawodów, które są warte zdobycia.

Od strony graficznej genogram przypomina odwrócone (przodkowie wrysowani są na górze grafu) drzewo genealogiczne, obejmuje jednak nie jedną, a dwie linie rodzinne – od strony matki i ojca. Założeniem twórców tej metody jest pokazanie, że to jak funkcjonujemy w świecie społecznym jest pochodną tego, jak ukształtowali nas nasi rodzice, a ich, ich rodzice.

W tej zależności od pokoleniowych przekazów tworzymy nasze rodziny, czasem bez świadomości tego, co nas obciąża, stanowiąc bariery, których pokonać nie możemy. Praca z genogramem to wspólna, z podopiecznym Fundacji, analiza historii przodków, relacji jakie łączyły ludzi – tych dobrych (sukcesy, zwycięstwa, dokonania, czyny bohaterskie) i tych trudnych (choroby, porażki, uzależnienia, stosowanie przemocy lub bycie jej ofiarą, zdrady czy wejście w konflikt z prawem). Zdobywanie tych informacji, często ukrywanych przez członków rodziny, pomaga nam spojrzeć na nasze zasoby i ograniczenia. Wszak pochodzimy od osób, które albo były w czymś sprawne i to było przedmiotem rodzinnej dumy i było promowane, ale również „dziedziczymy” społeczne i osobiste cechy, które nie muszą być czymś, z czego jesteśmy dumni.

To, że staramy się za wszelką cenę pokonywać trudności mogło być np. przekazywane jako naczelna zasada działania – „walcz za wszelką cenę i nie poddawaj się – w naszej rodzinie nie ma miejsca na słabość”. Jeśli mamy obawy przed wchodzeniem w bliskie relacje może być to odwzorowane w tym, że w przeszłości wiele związków w rodzinie okazywało się nietrwałych – przerywały je rozstania, choroby, zakazy by nie wiązać się z osobami o takim bądź innym pochodzeniu. Wówczas naczelnym przekazem może być zdanie – „na innych nie ma co liczyć, trzeba iść samotnie przez życie, wtedy mniej boli, bo mniej osób może Cię zranić”. Takich przekazów może być bardzo wiele i wypełniają one przekazy kierowane wprost do nas, albo nagradzane w życiu rodziny, tak, że chcemy je spełniać.

W pracy z osobami w żałobie genogram może sprawiać, że śmierć staje się trochę bardziej zwyczajna – bo w samej strukturze zapisu widać i narodziny i śmierć jako coś naturalnego, wpisanego w życie rodziny. Genogram pozwala też zobaczyć, że są jeszcze inne osoby w rodzinie, które mogą dać nam wiedzę o zmarłych, lub u których można szukać pomocy, a które zostały w cieniu i nie są dobrze nam znane. Zwłaszcza dla osób nastoletnich, które straciły jednego lub obydwoje rodziców dawno i nie pamiętają ich zbyt dobrze lub wcale. Praca nad przygotowaniem genogramu może być ciekawa i ważna – muszą bowiem dotrzeć do innych członków rodziny, odszukać zdjęcia, porozmawiać z nimi o swoim ojcu, matce, rodzeństwie. Taki pretekst, by zdobyć informacje jest ważnym elementem budowania swojej tożsamości i może uwolnić od niepewności i sprawić, że nurtujące od lat pytania, jaką osobą był nieznany zmarły znajdą odpowiedź.

Praca z genogramem z osobą w żałobie jest też pewnym rodzajem podsumowania i spojrzenia, gdzie w obecnej sytuacji znajduje się osoba po stracie. Genogram może dać cenną refleksję na temat tego z jakiej rodziny się pochodzi, jakie wartości są ważne, a co może ograniczać w pracy o nową rzeczywistość ku której osoba po stracie zmierza.

Przykładowy genogram z podręcznika:

29/06/2017

Grupa wsparcia, czy terapia indywidualna? Jaka forma pomocy psychologicznej będzie dla mnie najlepsza ?

więcej >

Anna Sokołowska, koordynator Zespołu Psychologów i Terapeutów Fundacji Nagle Sami opowiada o formach wsparcia udzielanych przez terapeutów Fundacji:

Każda osoba przeżywa stratę na swój własny sposób. Różnić mogą się zarówno emocje, zachowania jak i potrzeby osoby, która jest w procesie żałoby. Trudno jest zatem jednoznacznie stwierdzić, jaka forma pomocy będzie dla danej osoby najlepsza. Z tego względu, osoby, które zgłaszają się do Fundacji Nagle Sami po wsparcie, zapraszamy najpierw na konsultację z jednym z naszych terapeutów. Konsultacja to wstępne spotkanie, podczas którego klient może opowiedzieć o swojej sytuacji, trudnościach jakich doświadcza, swoich potrzebach oraz oczekiwaniach względem dalszej pomocy. Wspólnie z terapeutą rozważa i decyduje jaka forma pomocy w danym momencie będzie dla niego najbardziej optymalna.

Po spotkaniu konsultacyjnym terapeuta może zaproponować klientowi rozpoczęcie psychoterapii indywidualnej lub dołączenie do grupy wsparcia, o ile taka grupa funkcjonuje w mieście z którego klient pochodzi. 

Psychoterapia indywidualna to forma pracy, w której klient, w atmosferze akceptacji, szacunku i otwartości, może dzielić się z terapeutą swoimi emocjami i przemyśleniami oraz wspólnie poszukiwać sposobu na rozwiązanie zgłaszanych trudności i stopniowy powrót do emocjonalnego dobrostanu i równowagi. Psychoterapia obejmuje regularne, cotygodniowe spotkania z terapeutą, które trwają 50 minut. Podczas kilku początkowych sesji zawierany jest kontrakt terapeutyczny, obejmujący podstawowe ustalenia dotyczące organizacji terapii (np. terminu i czasu jej trwania), a także określający cel psychoterapii (czyli trudności i potrzeby, którym klient chciałby się zająć w czasie spotkań). Psychoterapia może mieć charakter długoterminowy i wówczas pozwala na pracę terapeutyczną w kilku obszarach oraz głębsze wejrzenie w naturę zgłaszanych trudności. Taka forma pracy zazwyczaj trwa powyżej pół roku. Terapia krótkoterminowa może mieć charakter interwencyjny, koncentruje się na jednym wybranym problemie i ma z góry określoną liczbę spotkań. Najczęściej obejmuje od kilku do kilkunastu spotkań.

Drugą z proponowanych form pomocy psychologicznej oferowanej prze Fundację Nagle Sami jest uczestnictwo w grupie wsparcia. Spotkania grupy odbywają się raz na dwa tygodnie i każde z nich trwa dwie godziny. Cały cykl grupy wsparcia obejmuje 14 miesięcy, co sprawia, ze jest to długoterminowa forma pracy.  Grupa dedykowana jest osobom po różnych doświadczeniach straty. Spotkać się na niej mogą zarówno osoby, które straciły partnera, jak i takie, które borykają się ze śmiercią rodzica, czy dziecka. Spotkania prowadzone są przez dwóch terapeutów, a głównym celem grupy jest wzajemne wsparcie, zrozumienie i informacje zwrotne, jakich mogą udzielić sobie uczestnicy. Przed dołączeniem do grupy, klient zapraszany jest na dodatkową konsultację, podczas której omawia wraz z terapeutami podstawowe zasady pracy grupy, a także ma okazję porozmawiać o swoich oczekiwaniach, wątpliwościach i potrzebach. Uczestnictwo w grupie może być dobrą propozycją dla tych osób, które chciałby poznać kogoś, kto znalazł się w podobnej sytuacji i dowiedzieć się, jakich emocji, reakcji i problemów doświadczają inne osoby będące w żałobie, a także w jaki sposób starają się radzić sobie z trudnościami.

Pamiętaj – w żałobie nie musisz być sam. Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy i chciałbyś porozmawiać o tym, czego doświadczasz – zapraszamy Cię na konsultację do Fundacji Nagle Sami. Wspólnie poszukamy takiej formy wsparcia, która na ten moment najlepiej będzie odpowiadała Twoim potrzebom.

 

27/06/2017

Finalizujemy remont salki na warsztaty dla dzieci w żałobie

więcej >

Dzięki wsparciu finansowemu z Kulczyk Foundation udało nam się wyremontować salę warsztatową.

Niebawem ogłosimy nabór na warsztaty. Tymczasem prezentujemy kilka zdjęć, tej nowej, przyjaznej przestrzeni w Fundacji Nagle Sami:

 

26/06/2017

Fundacja Nagle Sami - szukamy wolontariuszy!

więcej >

WOLONTARIAT W ZESPOLE PR I KONTAKTÓW Z MEDIAMI

 Kogo poszukujemy?

  • Osób chcących swą wiedzą i doświadczeniem wspierać działania mające promować misję i cele Fundacji, czyli pomoc dla osób w żałobie.

 Co oferujemy?

  • Możliwość zdobywania doświadczenia w zakresie PR i kontaktów z mediami w organizacji pozarządowej.
  • Uczestnictwo w procesie przygotowania i realizacji kampanii promocyjnych Fundacji.
  • Uczestnictwo w szkoleniu wprowadzającym dotyczącym pomocy psychologicznej osobom w żałobie.
  • Możliwość uczestnictwa w szkoleniach tematycznych organizowanych przez Fundację.

W sprawie wolontariatu w zespole PR i kontaktów z mediami napisz do nas: wolontariat@naglesami.org.pl lub zadzwoń 22 633 54 25

19/06/2017

Recenzja książki: „Żałoba. Psychoterapia poznawczo-ewolucjonistyczna i EMDR” A.Onofri, C. la Rosa

więcej >

"Żałoba bardziej niż jakiekolwiek inne doświadczenie życiowe znaczy przełom w przebiegu rozwoju każdej jednostki. Kiedy droga jakiejś osoby znaczona jest tym wydarzeniem, zwłaszcza, gdy żałoba dotyczy kogoś z rodziny lub bliskiej osoby, uczestniczymy w pewnym >>przed<< i >>po<<. Nic z tego, co przeżyliśmy i poznaliśmy do tego momentu nie pozostaje już takie samo; nasz świat zostaje wstrząśnięty przez wydarzenie, które wymaga od nas zmagania się z samym sobą i naszą zdolnością adaptacji do nowej sytuacji.”

Początek książki „Żałoba” opisuje dość dokładnie, czym jest ten trudny proces, dla osób, które straciły kogoś bliskiego. Książka A. Onofri i C. La Rosy nie jest typowym podręcznikiem akademickim, raczej można ją określić jako publikację naukową, która jest napisana w przystępny sposób. Przedstawia nam również metodę EMDR. Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR) to jedna z nowszych metod psychoterapii. Za pomocą stymulowania ruchu gałek ocznych pomaga przepracować różne wydarzenia traumatyczne, w tym również żałobę.

Każda żałoba ma swoją własną dynamikę, związaną z przywiązaniem i relacją do bliskiej osoby, ale też z takimi czynnikami jak nasza osobowość, czy wcześniejsze doświadczenie. Każda wiąże się z bólem, który może mieć różną intensywność. Z doświadczenia psychologów Fundacji Nagle Sami wynika, że utrata bliskiej osoby, może być dla żałobnika na tyle traumatycznym doświadczeniem, że rozwinie się u niego do skomplikowanej żałoby, z którą trudno będzie mu poradzić sobie samemu, i najlepiej gdy trafi pod opiekę psychologa lub terapeuty.

Autorzy książki podnoszą także kwestie żałoby dzieci i młodzieży. Piszą o tym, że na przykład wraz z utratą rodzica tracą one obiekt przywiązania. Pewien fundament, który pomaga im budować własny świat, osobowość, tożsamość. Każda utrata bliskiej osoby, może mieć poważny wpływ na ich dalszy rozwój, funkcjonowanie, czy relacje z innymi.

Książka „Żałoba”  może pokazać osobom pracującym, czy spotykającym się z ludźmi, którzy stracili bliskich, czym właściwie ta żałoba jest. Od samego wytłumaczenia pojęcia, poprzez jej ewolucjonistyczną wizję, czynniki, które na nią wpływają, czy różne strategie radzenia sobie po stracie.

Osoby w żałobie często pytają psychologów Fundacji Nagle Sami, czy ich zachowanie jest normalne? czy kiedykolwiek sobie poradzą i wrócą do normalności? Często od bliskich lub kolegów słyszą zdanie „weź się ogarnij”. Ale co to właściwie znaczy „ogarnij się”? Autorzy książki posługują się cytatem Francine Shapiro – „Pozostawiając przeszłość w przeszłości”. Oznacza to, że uczymy się żyć, stawiać kroki w nowym życiu nie tylko bez zmarłej osoby, ale również bez hipotez na temat tego co się stało, bez obwiniania się. Uznajemy, że istnieje coś takiego jak utrata, koniec, ale jednocześnie doceniamy relację, którą mieliśmy z bliskim.

Książkę wydała Fundacja Przyjaciele Martynki, Poznań 2017

Tłumaczenie: Hanna Michalska

Autor recenzji: psycholog Michaela Dłużniewska

Aby przeczytać więcej lub kupić książkę kliknij tu

 

Drodzy Czytelnicy! Dokładamy wszelkich starań, aby nasza strona była Wam jak najbardziej pomocna. Pamiętajcie jednak, że każda życiowa sprawa, problem, zagadnienie jest wyjątkowe i indywidualne, może wymagać profesjonalnej pomocy.
Nasza strona nie jest poradnikiem, ani encyklopedią wiedzy.
Fundacja Nagle Sami, nasi współpracownicy i przyjaciele dokładają wszelkich profesjonalnych starań, ale ze względu na zawiłość większości spraw, nie mogą ponosić odpowiedzialności, za działania podejmowane przez Was na podstawie zawartych tu informacji.

© 2012 Fundacja Nagle Sami. Wszelkie prawa zastrzeżone.