Zapraszamy Cię do grupy wsparcia dla osób po stracie – przestrzeni spotkania z drugim człowiekiem, z własnym doświadczeniem i z naturą. Strata może stać się częścią naszej historii, nie odbierając nam zdolności do dalszego wzrastania. Będziemy spotykać się w otoczeniu Cytadeli i parku, gdzie drzewa staną się nie tylko tłem, ale częścią naszego wspólnego pola doświadczenia.
Być może z czasem okaże się, że natura nie zabiera bólu. Ale potrafi go pomieścić. Tak jak stare drzewo potrafi pomieścić bliznę po złamanej gałęzi i nadal rosnąć. Inspiracją mogą być słowa Urszuli Zajączkowskiej, która pokazuje, że drzewa nie są metaforą życia. One żyją. Ich obecność uczy cierpliwości, pokory i uważności wobec tego, co kruche. Jak pisze: „Drzewa oddychają także za nas.”
Strata często przychodzi właśnie pośród zwyczajności. Świat dzieli się wtedy na czas „przed” i „po”, choć przyroda nadal trwa: zmienia się światło, pada deszcz, ptaki powracają, wiatr porusza trawy, a kolejne pory roku przychodzą bez pytania o naszą gotowość. Żałoba nie wymaga szybkiego „domknięcia”. Potrzebuje uważnego kontaktu z tym, co zostało utracone, z tym, co nadal pozostaje, oraz z tym, co dopiero próbuje się wyłonić. Zmiana nie dokonuje się przez odrzucenie bólu, lecz poprzez możliwość przeżywania go w bezpiecznej relacji, we własnym tempie. Natura może wspierać ten proces bez łatwego pocieszania. Przypomina, że życie mieści w sobie wzrastanie i obumieranie, obecność i nieobecność, ruch i zatrzymanie. Nie usuwa śladów straty, ale pokazuje, że ślady mogą zostać włączone w dalszą historię życia. Nie będziemy uczyć się, jak przestać tęsknić.
Będziemy szukać sposobu, by nieść tęsknotę tak, aby obok niej mogły ponownie pojawić się oddech, więź, ciekawość i chwile żywej obecności.
Informacje organizacyjne i zapisy: https://forms.gle/3A1uNF9EUghB9SrV7