Nie pójdziesz tam ze mną. Życie po stracie

dotyka tematu ogarniętego wstydem, poczuciem winy, niezrozumieniem, bezradnością, a przede wszystkim ogromnym bólem – żałoby po samobójczej śmierci dziecka. Autorka w pierwszej części książki oddaje głos matkom, które mogą opowiedzieć historię swojej straty, a następnie zamieszcza rozmowy ze specjalistkami w dziedzinie żałoby oraz suicydologii m.in . z Halszką Witkowską oraz Anją Franczak. Dzięki temu czytelnik zostaje pozostawiony z konkretnymi informacjami, wskazówkami oraz poradami – jak reagować, jak pomóc, jak rozumieć skomplikowane kwestie. Wielkim walorem książki Nuli Stankiewicz jest różnorodność narracji, które przedstawia. Pokazane są nam historie strat świeżych – czasem nie upłynął nawet rok, oraz tych, po których ból utrzymuje się niemal od dwóch dekad. Rodzice rozpaczają po śmierci dorosłych dzieci, jak i po samobójstwach nastolatków. Niektórzy od razu sięgają po specjalistyczną pomoc, inni latami nie decydują się na ten krok. Książka tego nie ocenia – opisuje rzeczywistość rodziców po stracie, która jest pełna bólu, rozpaczy, poczucia winy, bezradności, a także ciszy i samotności. Historie z jednej strony bardzo podobne, jednocześnie ukazują nam indywidualność każdej żałoby – różne sposoby radzenia sobie, różne emocje, różny poziom społecznego wsparcia. Ważnym aspektem książki, było poruszenie tematu poczucia winy, emocji szczególnie intensywnej w przypadku śmierci samobójczej bliskiej osoby. Pozwolę sobie zacytować fragment wypowiedzi jednej z bohaterek, która mówi o próbie zdejmowania z siebie ciężaru odpowiedzialności: ‘’Ratujmy, próbujmy, bądźmi czujni, ale pamiętajmy przy tym, że nie zawsze się uda. Takie podejście zdejmuje choć odrobinę ciężaru z nas – osób, które nie miały szansy uratować swojego dziecka. Bo nasze dzieci z powodu choroby nam takich szans nie dały’’. W dalszej części książki komentuje to również Anja Franczak – założycielka Instytutu Dobrej Śmierci:‘’Takie myśli mogą spełnić ważną funkcję: chronią nas od poczucia bezradności. Paradoksalnie łatwiej może nam być obarczyć się winą niż spotkać się z bezradnością’’. Książka nie oferuje prostych rozwiązań ani wyjścia na skróty. Daje przestrzeń na przeżywanie, na ból, pozwala nazwać doświadczenia oraz uznać ich ciężar. Pokazuje jak w obliczu najczarniejszej utraty można stopniowo odnajdywać sens oraz budować życie na nowo – w zupełnie innej rzeczywistości. Jest to lektura bardzo trudna, a zarazem bardzo potrzebna, daje poczucie, iż osoby pozostawione mogą odnaleźć swoją wspólnotę. Może być wsparciem dla rodziców po stracie dziecka, ale również dla bliskich i specjalistów, którzy chcą lepiej zrozumieć jak towarzyszyć w tak szczególnej żałobie.

Autorka recenzji Natalia Rzeszutek, konsultantka naszej linii wsparcia 800 108 108